ik ben vergeten of je naar mij zwaaide. ik weet dat de zon hoog stond en dat er woorden gezegd moesten worden. ik herinner mij het tafeltje bij het raam. twee rietjes draaiend in het glas tot de eerlijkheid kwam bovendrijven. iemand moest het kortste lootje trekken.
ik wist niet zeker wie ik was. toch was ik het liefst minder snel gebroken. ik slaap met mijn gordijnen open en wacht tot het weer licht wordt. probeer mijn teleurstelling te verbergen maar ik draag mijn hart in mijn hand. je zal uiteindelijk vervagen maar ze zien aan mij dat ik tijd nodig heb.
ik zal vinden waar ik dit een plek kan geven. niet steeds opnieuw terugkomen. ik zal de houten stoeltjes aanschuiven. mij niets meer afvragen en accepteren dat de zon onderging en wij niet meer bestonden. ik zal weer leren dromen en terug naar huis komen. ik zal je uitzwaaien.
september
september wees lief voor me. buiten voelde veilig en de avonden waren eindeloos. we dansten door het leven dus zet het volume hoger. september ik weet dat de tijd verstrijkt maar laat mij vasthouden aan de mooie dingen. de dagen zullen uitbloeien maar ik zal de schittering opzoeken. ik zal zo vaak afscheid moeten nemen dus houd mij vast. soms weet je dat iets de laatste keer zal zijn en dat maakt het er niet gemakkelijker op. september – laten we nog een keer verdwalen. nog een keer lachen. ik heb geluk gekend dus laten we nog een keer verlicht zijn.
kwetsbaar
ik probeer mijn kwetsbaarheid te verbergen. weg te draaien naar de het donker. maar hij ziet hoe ik tegen mijn tranen vecht. eerlijkheid wint het weer van ons en hij houdt mij vast. elke nacht wordt een keer ochtend. iedereen wordt een keer verliefd.
en als mijn kwetsbaarheid niet meer te verbergen valt kan ik altijd terug naar huis. dan zet ik mijn schoenen in de gang en mijn moeder zal vragen waar het pijn doet. ik leg mijn hand op mijn hart en durf toe te geven dat ik mij verslagen voel. dat het niet uit maakt hoe ver ik ren, de eenzaamheid blijft. ik maak mijn haar los en laat mijn schouders zakken. soms ken ik alleen maar verlies.
toch als een nieuwe dag begint hoop ik dat ik kwetsbaarheid weer vind. dat zij mij helpt herinneren dat je mooie dingen niet altijd kunt houden. dat scherven geluk brengen. dat de stilte niet altijd verdovend klinkt. dat er 36 synoniemen zijn voor liefde en er eentje bij mij past. dat warmte van binnen uit kan komen. dat ik groots en gebroken kan zijn en dat kwetsbaarheid mij het mooiste staat.
#151
You don’t want to be hurt and I can’t make you love me. But your desires make you fall right back into my arms.
it’s always the wanting, the leaving – never the keeping.
26 augustus
de bladeren van de hoogste bomen glinsteren in het laatste gouden licht. augustus is aan het aftellen. nog even en we zwaaien de zomer uit. we beginnen weer opnieuw en ik vraag me af hoeveel gouden randen er zullen zijn.
contemplating dark blue.
It’s getting dark outside and the third day passed contemplating. Trying to untangle the mess around my heart. Love walked in and took off its shoes. The lights are switched on, an electric spark, how small as it maybe be. You’ve ignited a curiosity inside of me. I’ve been wondering what kind of love would suit me. Which color of the color wheel fits my dreams. But the color isn’t mine to choose. Cause love never comes easy, she breaks on the shore. Blinding, engulfing. A blue so dark which is equally intimidating and astounding. I’m watching as the sky turns darker, two ends in my hands, wondering if you will take one.
groter dan ik
zo vaak had ik mij te klein gevoeld. liet ik het leven tussen mijn handen glippen. was ik met mijn gedachten in angst verzonken. keek ik toe vanaf de zijlijn. bemoedigende woorden in mijn broekzak. ik voelde mij niet sterk genoeg om te wereld te dragen. zelfs thuis voelde de ruimte met de ramen open nog benauwend. ik kon niet weglopen van wat mij kleiner maakte. en toch sta ik er weer. luider dan mijn gedachten. vrijgevochten van mijn angsten. groter dan wat mij tegenhield. sterker dan wat mij kleiner maakte.
The overthinking 