hier.

ook hier mis ik soms de trein en wordt het vroeg donker en vraag ik mij af welke dromen het waard zijn en maak ik vergissingen en lig ik wakker en soms denk ik aan jou – ook hier.

toch lijkt het allemaal niet zo belangrijk, niet relevant genoeg om gewoon te genieten en te wachten tot de zon weer opkomt.

vervaagd.

– ik wil niet met vingers wijzen, niet tellen hoevaak je mijn oproepen hebt gemist. want we zijn vervaagd en ik ben bang dat ik alleen maar naar mijzelf kan wijzen. in de stilte vonden we elkaar niet, we vonden de verwachting dat het misschien wel beter was.

wij zouden niet samen zijn – nee, wij hadden geen recht van bestaan. wij hadden de ruimte – de mogelijkheid om elkaar uit het zicht te verliezen. toen we eenmaal elkaar uitzwaaide, was ik verlicht – omdat vervagen toch wel zou gebeuren en ik gelijk had gekregen (dat er niemand van mij zou houden).

terugkomst.

ik heb niet veel te geven – we kijken elkaar in de ogen aan. lachen de waarheid weg. eerlijk duurt het langst, maar wij, wij zullen niet lang duren.

het is 8 minuten fietsen. ik kan zo naar huis – of jij slaat je armen om mij heen en ik ben er ook. kruip dichterbij. zeg mij waar ik sta. zij mij waar zij staat
– er is plek over en ik pas daar precies.

de mist hangt laag.
het is lichtgrijs – ik weet niet waar ik sta maar ik hoop jou daarin te vinden.

notes from november

November – you give me the courage to think this year is worth something. That feeling better is not the same as before and it could still be a beautiful life. That it doesn’t end – it is evolving. 

shift

if I shift my view outside for too long – my eyes begin to swell. the grey makes me want to go back to bed. my therapist said I’m heavily influenced by my surroundings- and she is right cause the southern sunsets live in the back of my mind. each orange hue, one for each time I don’t want to be here anymore. but they will run out – and I need to see them again. a magic shift.

fearless

about 2021: I graduated at the beginning of the year, got a job and continued with what had to be done. All whilst the world continued closed – no fun to be made. throughout the months, rarely anything changed – even when summer came around all I felt was the presence of my fears. how I had convinced myself I was afraid, that I wasn’t in control, that everything that scared me was real, and I wasn’t able to let any of it go. anxiety made it impossible to feel comfortable at all. – I had to let go, I had to leave.

I arrived in Portugal, stood on my balcony and overlooked the sunlit southern city, and learned how to breathe again. All the steps I would take, were on my account. I learned to listen, to accept, to be brave and to live a joyful life again. I learned not to fear – to shift my focus into the brightness.

this year has taught me that I can do anything, as long as I find the courage to be fearless.