vervaagd.

– ik wil niet met vingers wijzen, niet tellen hoevaak je mijn oproepen hebt gemist. want we zijn vervaagd en ik ben bang dat ik alleen maar naar mijzelf kan wijzen. in de stilte vonden we elkaar niet, we vonden de verwachting dat het misschien wel beter was.

wij zouden niet samen zijn – nee, wij hadden geen recht van bestaan. wij hadden de ruimte – de mogelijkheid om elkaar uit het zicht te verliezen. toen we eenmaal elkaar uitzwaaide, was ik verlicht – omdat vervagen toch wel zou gebeuren en ik gelijk had gekregen (dat er niemand van mij zou houden).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s