weerstand

JosephineLeave a comment

duw mij weg en
wijs mij de uitgang
ik laat de deur
achter mij openstaan

zeg me dat je niet gaat
praten met mij en ik
zal verder niet horen
wat je kwijt wil

vecht tegen je tranen
als je je verzet want
anders zou ik zien
wat er echt is

laat mij buiten staan
het balkon is ook thuis
en ik zal niets zeggen
over je weerzin

gooi je boek dicht en
neem weer stand
maakt niet uit wat ik
zeg ze heeft weerstand

gooi je boek dicht
en duw mij weg
en kijk me niet aan
als je wat tegen mij zegt


je zegt genoeg

zolder

JosephineLeave a comment

De tredes kraken maar op zolder is het stil
twee losse dekens en matrassen met een hoogteverschil
god schiep jou een stukje kleiner en ook je lichaamsbouw is wat fijner
geboren in een andere decennia en we kennen elkaar via via
hoe kan ik goed belanden
in deze twee linkerhanden

nomad

JosephineLeave a comment

heeft niet alleen een grote mond maar ook grootste daden
altijd onderweg en banjert
buiten gebaande paden
laat je schoenen eens op de deurmat staan
blijf eens hier je hoeft
niet te gaan
we blijven onderweg en alle grenzen voorbij
thuisblijven is niets voor ons
is wat ze zei

ruimte

JosephineLeave a comment

schoenen met stalen neuzen maar toch op mn tenen getrapt
zoveel vierkante meters maar
niet genoeg ruimte om mijzelf te zijn

mama zei dat de horizon oneindig was maar toch kon ik het einde zien

ze zei dat ik veilig was maar toch voel ik mij gegijzeld in mijn eigen gedachtes
mam ik wil even niet nadenken want ik word er echt niet beter van

achteruit

JosephineLeave a comment

hij zij van wel
maar bleef toch niet
en ze heeft het lastig
dat hij haar verliet
–
ze drinkt doordeweeks
haar verdriet weg
en ontkent het als
ik er wat van zeg
–
een bleek gelaat en
vind soms de kracht
om een nieuwe te
vinden voor vannacht
–
zet je standaarden
een tikje lager
want je oogt laatste
tijd zo mager
–
bouw voortaan je
muren wat stugger
want vooruit gaan
is meestal vlugger