ruimte

schoenen met stalen neuzen maar toch op mn tenen getrapt
zoveel vierkante meters maar
niet genoeg ruimte om mijzelf te zijn

mama zei dat de horizon oneindig was maar toch kon ik het einde zien

ze zei dat ik veilig was maar toch voel ik mij gegijzeld in mijn eigen gedachtes
mam ik wil even niet nadenken want ik word er echt niet beter van

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s