Category: Originals

De tredes kraken maar op zolder is het stil
twee losse dekens en matrassen met een hoogteverschil
god schiep jou een stukje kleiner en ook je lichaamsbouw is wat fijner
geboren in een andere decennia en we kennen elkaar via via
hoe kan ik goed belanden
in deze twee linkerhanden

heeft niet alleen een grote mond maar ook grootste daden
altijd onderweg en banjert
buiten gebaande paden
laat je schoenen eens op de deurmat staan
blijf eens hier je hoeft
niet te gaan
we blijven onderweg en alle grenzen voorbij
thuisblijven is niets voor ons
is wat ze zei

schoenen met stalen neuzen maar toch op mn tenen getrapt
zoveel vierkante meters maar
niet genoeg ruimte om mijzelf te zijn

mama zei dat de horizon oneindig was maar toch kon ik het einde zien

ze zei dat ik veilig was maar toch voel ik mij gegijzeld in mijn eigen gedachtes
mam ik wil even niet nadenken want ik word er echt niet beter van

hij zij van wel
maar bleef toch niet
en ze heeft het lastig
dat hij haar verliet
–
ze drinkt doordeweeks
haar verdriet weg
en ontkent het als
ik er wat van zeg
–
een bleek gelaat en
vind soms de kracht
om een nieuwe te
vinden voor vannacht
–
zet je standaarden
een tikje lager
want je oogt laatste
tijd zo mager
–
bouw voortaan je
muren wat stugger
want vooruit gaan
is meestal vlugger

begraaf je hoofd
in mijn armen
er is licht aan
het einde van de tunnel

je hoeft niet te praten
want je tranen spreken
beter dan woorden
voor mogelijk hebben

maar lief ookal
spreek je zo zacht
het doet toch meer
pijn dan verwacht

wat als mijn
blauwe knieen
tweemaal doorzakken

wat als onze
wegen vertakken

en wat als
de liefde niet
blijft hechten

terwijl ik zo
mijn best doe

wat als de dagen
halfleeg worden

Ik zwem
een oceaan
diep

maar andere
staan alleen
met zijn
voeten in
een rivier

ben soms niet te volgen
maar thuis is nu hier