2 | 21

de plek in het midden van de stoel is verder versleten. het grijze velour voelt zacht als ik er met mijn hand overheen glijd. als ze vraagt hoe het is kijk ik naar de uitgevaagde letters op het whiteboard.

want goed past niet meer bij me. en prima staat me nog wel maar ook zij is soms te veel gevraagd. dan blijft er weinig over om te verhullen en wil de angst niet meer overwaaien.

1 | 21

de ene dag ben ik haar wel, is ze weer thuis. warmt ze haar voeten aan de verwarming en lach ik zo luid en mag iedereen dat horen. lijk ik wel te zweven, omdat alles toch wel goed komt, en anders zou het ook niet uitmaken, dan was ik altijd mezelf nog.

de andere dag ben ik haar niet, is ze weer zoek geraakt. met de dekens over haar oren omdat ze het geluid niet kan verdragen. lijk ik niks meer te weten, wil de mist niet optrekken, tast ik in het donker, maar vind haar niet.

en voor nu laat ik los.

en voor nu laat ik los. ik droeg je bij me in de twijfels, soms tot laat in de nacht. maar nu ben ik ze kwijtgeraakt, weet ik waar ik sta. waar ik voor mezelf kies. want wachten tot jij voor mij koos leverde niets op. ik hoopte je te herkennen bij de metro halte, bleef zitten tot de eindhalte. liet mijzelf zachtjes heen en weer wiegen door de wagon. mijn hoofd tegen het koude raam en de buitenwijken die aan me voorbij vlogen.
ik wilde ook voorbij vliegen. ik wilde alles voorbij laten vliegen maar elke keer als ik mijn ogen sloot zag ik weer de plek waar ik veilig was. de muziek van mijn koptelefoon stond zo luid dat ik mezelf niet kon horen denken. want het was niet mijn schuld. het was niet mijn schuld.

en voor nu laat ik los. draag ik de twijfels niet langer bij me. ik reik niet meer, ik zoek niet meer. jouw hand past niet langer in de mijne. mijn voetstappen echoën niet meer. de leegte heeft een gedaante aangenomen. dit is mijn weg en ik wil niet meer afwijken. ik wil niet meer afwijken en ik wil zeker niet terug.

voorbij

de dagen zouden voorbij gaan en wij zouden nooit meer bestaan.
want het was te mooi om waar te zijn, en misschien zelfs dat niet.
de waarheid was niks waard en werden valse beloftes.

de dagen gingen voorbij en we zouden elkaars naam vergeten.
toch bleef ik zoeken, maar als ik achterom keek was er niets.
er was al zo veel gedeeld en er bleef niks meer van ons over.

de dagen waren voorbij gegaan en we gingen niet meer praten.
ik heb niks meer te geven, geen woorden meer om vuil te maken.
we kunnen niet verder zonder weer te breken.

01:22

ik slaap nu al zo lang alleen dat de grenzen zijn vervaagd. wat jouw deel was, is nu de ook mijne. normaal had ik niet meer nodig, omdat ik dacht alles al te hebben.

nu strekt het bed niet ver genoeg. lijkt het dekbed te kort, komen mijn gedachtes onder de randen uit, de kussens steunen niet meer op de goede plek, het dons te warm en de dekens te koud.

nu lijk ik mijn draai niet te kunnen vinden, voelen mijn ogen niet zwaar, de zwaartekracht te zacht, het licht onder de deur te fel, lijkt de onrust geen rust te vinden

en dan verlang ik weer om te delen. zodat als de nacht weer komt, ik met haar mee kan.

november feelings

The colored houses in palma, the sundaymarket, a good flat white, fresh fruits, autumnleaves in the wind, the flat with the pretty balcony, sunrise on a clear day, flowershops and treehouses.

I hold on to these things, the memories of fulfilling moments, and I let them guide me. I keep them close so don’t forget how it feels to be enlightened.