(niet) gaan

Het fluitekruid wat tussen de treinrails groeit. Nog altijd naar huis willen ondanks dat er niemand meer is. Het licht bij de stadsschouwburg dat is gedempt. Iets niet vertellen is hetzelfde als liegen. Om je heen kijken en nog altijd paarse bloemen vinden aan de waterkant. De zon schijnt door de druppelende takken heen. De stilte in mijn hoofd. Beseffen dat misschien alles wel prima is en dat prima genoeg kan zijn. Dat je al maanden lang moeite hebt met ademen. Soms sta ik met mijn armen gespreid in het park. Is groen nog altijd mijn favoriete kleur. En te midden van alle herinneringen vind ik iets van geluk. Iets van melancholie. Iets van willen gaan ondanks het soms te mooi is om te laten gaan. 

In de verte hoor ik het rommelen. Het zal altijd een beetje rommelen als je durft te luisteren. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s