The overthinking

Ik voel mij net zo ontregeld
als de ochtendspits
Mijn oogleden zo zwaar
als de mist die
tussen de huizen hangt
De gevels lichten op
tussen het grauw
van de nieuwe winter
Ik ben niet meer
te laat want er is
niemand meer die wacht

Ik kan zonder haar
zolang ze altijd terugkomt

Voor ons is geen
weg te lang of een
pad te donker om
samen te bevaren
met de wind in
de zeilen

Zeg me geen gedag
als je terugkomt
want afscheid nemen
is nog niet nodig

windkracht zeven
met donkergrijze wolken

I hope for it be better,
I believe for it to be better

Our lives are intertwined like ivy,
but it is hard to grow in the winter cold.

ik heb het zo druk met

bezig zijn

en elke dag

klaar zijn voor de volgende –

ik heb het zo druk met

zijn – hier en dan nog het liefst

op tijd.

Even though it seemed like I never fit in, I was part of this. I was part of this and I enjoyed every second of it. Don’t you dare think that I wanted to leave, but I moved on. I moved on to feel at home, to be at ease. I needed to escape and I did. Don’t miss me, I wont disappear.

Don’t you dare

It is time to stand up