Category: Originals

And I wonder, pretty boy, do you actually care
– or did you make sweetness your personality trait?

I got my hopes up – and you let me down. So I’m blaming myself for doing it again, for allowing myself to get hurt again. I’ve taught myself how to protect me, how not to love. To keep a distance that felt safe.

But I got my hopes up again – and I’m realize that I am healing. That I’m allowing myself to feel again, to connect, to experience. And I’m hurt, but I’m proud. I’m one step closer to living a fuller life again, to where my safety stretches beyond the walls of my bedroom.

Cause I’ve been meaning to decide what I wanted to do – how my brightest future would look like. Instead of choosing, I found the courage not to. Time no longer chases me around, but lends me a hand.

Home is a shapeshifter – I mustn’t be afraid to leave again. A list of possibilities laid hidden in the bottom drawer. I flatten it with my hand, make my dreams feel welcome again.

Persuade me to go and I’ll come with.

and I don’t want to go home – no, this place, this very moment, brings me happiness.

Dat ik hoopte dat iemand mij zou begrijpen en anders liever alleen was. 

en dan komt alles dichterbij. zie de uitdagingen in de verte. bijna tijd om te gaan. wil ik nog een laatste keer vieren wat zo vertrouwd heeft gevoeld. laad ik mij op aan de liefde om mij heen.

en dan kom jij dichterbij. net als ik besluit om te gaan. delen we onverwachts nog veel momenten. vinden we elkaar in de nacht. hoop ik zo dat dit niet zal vervagen.

en dan komt dichterbij – vergeef ik mezelf voor de dagen dat ik bang was. om verder te gaan, om dichterbij te komen.

vouw de verhuisdozen dicht.
probeer niet te lang stil te staan bij afscheid nemen.
lach nog een keer om dat verhaal van vorige zomer.
fiets voor de laatste keer in de avondzon.
maak ruimte voor nieuwe gewoontes.
zie elkaar nog een keer voor je gaat.
voel dat het leuk was.
vind de moed om te gaan.

toch houd je ervan – dat niets ooit hetzelfde is.