Uit

Als ik vandaag verdraag,

terwijl de herfst heerst.

En als we morgen mogen,

net als toen we droevig droegen.

Dan kunnen we rustig rusten,

nadat ik op het strand strandt.

En de wolken werken,

aan de lichte lucht.

En de golven gooien,

als zekere zeeën

De jaren jagen,

zoals het tij tikt.

Terwijl we afzien van afscheid,

van een aanwezige afwezige.

Mag ik nog even,

uitwaaien voor het

uitzwaaien.

 

 

 

 

Advertisements

Origineel

Schrijf je dan ook voor mij misschien
Zijn vraag was kort maar wel oprecht
Ik wil graag weten wat je over mij zegt
Zo ben ik wezen schrijven sindsdien

Wat is de betekenis van een regel of veertien
Omdat ik waarde aan je oordeel hecht
En dat is met zo’n houding ook terecht
Een reactie is meestal onvoorzien

Toch zag ik het al aan je houding
Een twijfel aan deze zet
Wist ik wat er in je om ging

Want ondanks de juiste opzet
Betekende het maar een ding
Je meende het.

Wezen

Ik bedenk mij langzaam,
Dat er niks te halen valt
Ik staar gedachtenloos naar het open raam,
Ik ben klaar om weg te gaan

Ik had het moeten zeggen,
En je had het kunnen weten
Jij had kunnen voorspellen,
Dat ik je zou vergeten

En ik vertek in de stilte,
Want ik vlieg naar vrijheid
Het waren gelogen woorden
Ik deed mij taak, al die tijd

Maar het kon niet zijn,
Het kon niet wezen
Dit is het moment dat jij had moeten vrezen
Ik ben hier, en jij weet het nog niet

En ik hoop dat jij ziet,
Ik ben een engel, die van leegte geniet